سیاستهای جهانی که به یکی از مهمترین نمایشگاه های بینالمللی هنر سرایت کرده و فشار جدیدی بر ساختار غرفههای ملی در کنار یک نمایشگاه اختصاصی وارد کرده سوالات قدیمی را مطرح کرده: آیا بازنمایی ملتها در یک سیستم جهانیشده که هنرمندان اغلب در سطح بینالمللی فعالیت میکنند، منسوخ شده است و آیا این امر به دولتها بستری نامناسب برای تبلیغات میدهد؟